Με λόγια βαθιάς συγκίνησης και προσωπικές αναμνήσεις από τη ζωή τους, ο Νίκος Παπανδρέου αποχαιρέτησε τη μητέρα του, Μαργαρίτα, ανατρέχοντας σε στιγμές που σημάδεψαν τη σχέση τους.
Στον επικήδειό του μίλησε για τη νύχτα της χούντας, όταν η Μαργαρίτα κυνηγούσε ξυπόλυτη το στρατιωτικό όχημα στο οποίο είχαν βάλει τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και για τις συμβουλές της που, όπως εξομολογήθηκε, επηρέασαν βαθιά τη ζωή του.
«Μαργαρίτα μου, έτσι σε έλεγα από μικρός, πόσα δεν περάσαμε μαζί», ανέφερε ξεκινώντας τον αποχαιρετισμό του.
Θυμήθηκε τη νύχτα της δικτατορίας και την αγωνία της μητέρας του για την τύχη του Ανδρέα Παπανδρέου.
«Το βράδυ της χούντας, θυμάμαι πώς κυνήγησες το στρατιωτικό φορτηγό στο οποίο είχαν βάλει τον Ανδρέα. Ξυπόλυτη χωρίς την αίσθηση ότι πατούσες σπασμένα γυαλιά.»
«Ήσουν μια γαλήνη στη φουρτούνα»
Ο Νίκος Παπανδρέου αναφέρθηκε στη διαρκή νεανικότητα της μητέρας του, αλλά και στον ρόλο που είχε μέσα στην οικογένεια.
«Σε ακολουθούσε μια άσβεστη νεότητα που ξεκινούσε από το μυαλό σου και κατέληγε στην καρδιά σου.» Όπως είπε, η Μαργαρίτα ήταν το πρόσωπο στο οποίο απευθύνονταν τα παιδιά της για πολιτικές και προσωπικές συμβουλές.
«Πόσες φορές δεν ερχόμασταν όλοι μας για πολιτικές και προσωπικές συμβουλές; Ήσουν μια γαλήνη στην φουρτούνα.»
Στη συνέχεια μοιράστηκε μια προσωπική συμβουλή της μητέρας του, η οποία, όπως είπε, τον επηρέασε βαθιά.
Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ο ίδιος περνούσε έναν δύσκολο χωρισμό.
«Στην επόμενή σου σχέση», μου είπες, «να το κλείσεις το μαγαζί. Να μην υπάρξει μεθεπόμενη. Ο κάθε χωρισμός πονάει, βασανίζει, δημιουργεί ενοχές. Ο χωρισμός παίρνει κι ένα κομμάτι από την ψυχή σου.
Πόσα κομμάτια θα κόψεις ακόμη; Αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα σου μείνει τίποτα.»
Ο τελευταίος χορός στο Καστρί
Στο τέλος του επικήδειου, ο Νίκος Παπανδρέου μοιράστηκε μια εικόνα που, όπως φαίνεται, έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη του.
Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, οι δυο τους βρίσκονταν στο σαλόνι στο Καστρί. Η Μαργαρίτα είχε βάλει να ακούσει κάντρι μουσική, με τη Ντόλι Πάρτον να είναι μία από τις αγαπημένες της.
Καθώς εκείνος έφευγε, γύρισε για μια στιγμή να δει τη μητέρα του. Και τότε την είδε να χορεύει.
Ο Νίκος Παπανδρέου αναρωτήθηκε αν με αυτόν τον τρόπο η μητέρα του προσπαθούσε να αντιμετωπίσει όσα την βασάνιζαν ή αν, μέσα από τη μουσική, επέστρεφε νοερά στα χρόνια που είχε γνωρίσει και ερωτευτεί τον Ανδρέα στην Αμερική.
Κλείνοντας τον επικήδειό του, ο Νίκος Παπανδρέου αναφέρθηκε στην τελευταία επιθυμία για τη μητέρα του: να επιστρέψει στην αγαπημένη της θάλασσα του Αιγαίου.
«Αύριο θα σε σκορπίσουμε στην αγαπημένη σου θάλασσα του Αιγαίου. Ο τελευταίος σου χορός – τα κύματα.»
Ο επικήδειος του Νίκου Παπανδρέου
«Μαργαρίτα μου, έτσι σε έλεγα από μικρός, πόσα δεν περάσαμε μαζί
Το βράδυ της χούντας, θυμάμαι πώς κυνήγησες το στρατιωτικό φορτηγό στο οποίο είχαν βάλει τον Ανδρέα. Ξυπόλυτη χωρίς την αίσθηση ότι πατούσες σπασμένα γυαλιά.
Ήσουν σίγουρη ότι τον πήγαιναν για εκτέλεση.
Τότε σου έπιασα το χέρι. Ήμουν μόλις δέκα, και σου είπα μην το κυνηγάς, θα ζήσει. Ηρέμησες και γυρίσαμε σπίτι. Περιέργως, μου εκμυστηρεύτηκες πολλά χρόνια αργότερα, ότι με είχες πιστέψει. Μάλλον από τότε ξεκίνησε η ιδιαίτερη σχέση που είχαμε, μητέρας και γιου.
Σε ακολουθούσε μια άσβεστη νεότητα που ξεκινούσε από το μυαλό σου και κατέληγε στην καρδιά σου.
Πόσες φορές δεν ερχόμασταν όλοι μας για πολιτικές και προσωπικές συμβουλές; Ήσουν μια γαλήνη στην φουρτούνα.
Δεν στο έχω πει ποτέ αλλά τώρα πρέπει: Μια προσωπική κουβέντα σου με επηρέασε βαθιά. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2000. Με βρήκες στον καναπέ, αμίλητο και κατσουφιασμένο. Με ταλαιπωρούσε ένας επίπονος χωρισμός.
«Στην επόμενή σου σχέση», μου είπες, «να το κλείσεις το μαγαζί. Να μην υπάρξει μεθεπόμενη. Ο κάθε χωρισμός πονάει, βασανίζει, δημιουργεί ενοχές. Ο χωρισμός παίρνει κι ένα κομμάτι από την ψυχή σου.
Πόσα κομμάτια θα κόψεις ακόμη;
Αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα σου μείνει τίποτα.
Σοφή κουβέντα.
Η επόμενη σχέση οδήγησε στον γάμο μου με την Αλεξία. Η νύφη που σε αγκάλιασε σφιχτά — άλλωστε γνώριζες το ιδιαίτερο της φως από τότε που ήταν μικρό κορίτσι.
Έσμιξαν έτσι δύο κουλτούρες: η θερμή Ελληνίδα με το μπρίο και την φασαρία και η κάπως αποστασιοποιημένη Αμερικανίδα με το χιούμορ και την σοφία.
Τελειώνω.
Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα, είχαμε καθίσει στο σαλόνι στο Καστρί. Είχες βάλει κάντρι μουσική. Και συγκεκριμένα, την Ντόλι Πάρτον που ήταν αγαπημένη σου.
Όταν έφευγα, γύρισα στιγμιαία να δω πώς ήσουν, εκεί που σε άφηνα.
Και ξαφνιάστηκα.
Είχες σηκωθεί και χόρευες.
Μόνη σου.
Ίσως έτσι πολεμούσες όλα όσα σε βασάνιζαν.
Ίσως φανταζόσουν ότι χόρευες ακόμη με τον Ανδρέα, που τον είχες ερωτευτεί στη μακρινή Αμερική, την πρώτη φορά που χορέψατε μαζί, στα τέλη της μυθικής δεκαετίας του 1940.
Αύριο θα σε σκορπίσουμε στην αγαπημένη σου θάλασσα του Αιγαίου. Ο τελευταίος σου χορός – τα κύματα.
Goodbye, dear Margaret.
Rest in peace»
Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
Με λόγια βαθιάς συγκίνησης και προσωπικές αναμνήσεις από τη ζωή τους, ο Νίκος Παπανδρέου αποχαιρέτησε τη μητέρα του, Μαργαρίτα, ανατρέχοντας σε στιγμές που σημάδεψαν τη σχέση τους.
Στον επικήδειό του μίλησε για τη νύχτα της χούντας, όταν η Μαργαρίτα κυνηγούσε ξυπόλυτη το στρατιωτικό όχημα στο οποίο είχαν βάλει τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και για τις συμβουλές της που, όπως εξομολογήθηκε, επηρέασαν βαθιά τη ζωή του.
«Μαργαρίτα μου, έτσι σε έλεγα από μικρός, πόσα δεν περάσαμε μαζί», ανέφερε ξεκινώντας τον αποχαιρετισμό του.
Θυμήθηκε τη νύχτα της δικτατορίας και την αγωνία της μητέρας του για την τύχη του Ανδρέα Παπανδρέου.
«Το βράδυ της χούντας, θυμάμαι πώς κυνήγησες το στρατιωτικό φορτηγό στο οποίο είχαν βάλει τον Ανδρέα. Ξυπόλυτη χωρίς την αίσθηση ότι πατούσες σπασμένα γυαλιά.»
«Ήσουν μια γαλήνη στη φουρτούνα»
Ο Νίκος Παπανδρέου αναφέρθηκε στη διαρκή νεανικότητα της μητέρας του, αλλά και στον ρόλο που είχε μέσα στην οικογένεια.
«Σε ακολουθούσε μια άσβεστη νεότητα που ξεκινούσε από το μυαλό σου και κατέληγε στην καρδιά σου.» Όπως είπε, η Μαργαρίτα ήταν το πρόσωπο στο οποίο απευθύνονταν τα παιδιά της για πολιτικές και προσωπικές συμβουλές.
«Πόσες φορές δεν ερχόμασταν όλοι μας για πολιτικές και προσωπικές συμβουλές; Ήσουν μια γαλήνη στην φουρτούνα.»
Στη συνέχεια μοιράστηκε μια προσωπική συμβουλή της μητέρας του, η οποία, όπως είπε, τον επηρέασε βαθιά.
Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ο ίδιος περνούσε έναν δύσκολο χωρισμό.
«Στην επόμενή σου σχέση», μου είπες, «να το κλείσεις το μαγαζί. Να μην υπάρξει μεθεπόμενη. Ο κάθε χωρισμός πονάει, βασανίζει, δημιουργεί ενοχές. Ο χωρισμός παίρνει κι ένα κομμάτι από την ψυχή σου.
Πόσα κομμάτια θα κόψεις ακόμη; Αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα σου μείνει τίποτα.»
Ο τελευταίος χορός στο Καστρί
Στο τέλος του επικήδειου, ο Νίκος Παπανδρέου μοιράστηκε μια εικόνα που, όπως φαίνεται, έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη του.
Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, οι δυο τους βρίσκονταν στο σαλόνι στο Καστρί. Η Μαργαρίτα είχε βάλει να ακούσει κάντρι μουσική, με τη Ντόλι Πάρτον να είναι μία από τις αγαπημένες της.
Καθώς εκείνος έφευγε, γύρισε για μια στιγμή να δει τη μητέρα του. Και τότε την είδε να χορεύει.
Ο Νίκος Παπανδρέου αναρωτήθηκε αν με αυτόν τον τρόπο η μητέρα του προσπαθούσε να αντιμετωπίσει όσα την βασάνιζαν ή αν, μέσα από τη μουσική, επέστρεφε νοερά στα χρόνια που είχε γνωρίσει και ερωτευτεί τον Ανδρέα στην Αμερική.
Κλείνοντας τον επικήδειό του, ο Νίκος Παπανδρέου αναφέρθηκε στην τελευταία επιθυμία για τη μητέρα του: να επιστρέψει στην αγαπημένη της θάλασσα του Αιγαίου.
«Αύριο θα σε σκορπίσουμε στην αγαπημένη σου θάλασσα του Αιγαίου. Ο τελευταίος σου χορός – τα κύματα.»
Ο επικήδειος του Νίκου Παπανδρέου
«Μαργαρίτα μου, έτσι σε έλεγα από μικρός, πόσα δεν περάσαμε μαζί
Το βράδυ της χούντας, θυμάμαι πώς κυνήγησες το στρατιωτικό φορτηγό στο οποίο είχαν βάλει τον Ανδρέα. Ξυπόλυτη χωρίς την αίσθηση ότι πατούσες σπασμένα γυαλιά.
Ήσουν σίγουρη ότι τον πήγαιναν για εκτέλεση.
Τότε σου έπιασα το χέρι. Ήμουν μόλις δέκα, και σου είπα μην το κυνηγάς, θα ζήσει. Ηρέμησες και γυρίσαμε σπίτι. Περιέργως, μου εκμυστηρεύτηκες πολλά χρόνια αργότερα, ότι με είχες πιστέψει. Μάλλον από τότε ξεκίνησε η ιδιαίτερη σχέση που είχαμε, μητέρας και γιου.
Σε ακολουθούσε μια άσβεστη νεότητα που ξεκινούσε από το μυαλό σου και κατέληγε στην καρδιά σου.
Πόσες φορές δεν ερχόμασταν όλοι μας για πολιτικές και προσωπικές συμβουλές; Ήσουν μια γαλήνη στην φουρτούνα.
Δεν στο έχω πει ποτέ αλλά τώρα πρέπει: Μια προσωπική κουβέντα σου με επηρέασε βαθιά. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2000. Με βρήκες στον καναπέ, αμίλητο και κατσουφιασμένο. Με ταλαιπωρούσε ένας επίπονος χωρισμός.
«Στην επόμενή σου σχέση», μου είπες, «να το κλείσεις το μαγαζί. Να μην υπάρξει μεθεπόμενη. Ο κάθε χωρισμός πονάει, βασανίζει, δημιουργεί ενοχές. Ο χωρισμός παίρνει κι ένα κομμάτι από την ψυχή σου.
Πόσα κομμάτια θα κόψεις ακόμη;
Αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα σου μείνει τίποτα.
Σοφή κουβέντα.
Η επόμενη σχέση οδήγησε στον γάμο μου με την Αλεξία. Η νύφη που σε αγκάλιασε σφιχτά — άλλωστε γνώριζες το ιδιαίτερο της φως από τότε που ήταν μικρό κορίτσι.
Έσμιξαν έτσι δύο κουλτούρες: η θερμή Ελληνίδα με το μπρίο και την φασαρία και η κάπως αποστασιοποιημένη Αμερικανίδα με το χιούμορ και την σοφία.
Τελειώνω.
Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα, είχαμε καθίσει στο σαλόνι στο Καστρί. Είχες βάλει κάντρι μουσική. Και συγκεκριμένα, την Ντόλι Πάρτον που ήταν αγαπημένη σου.
Όταν έφευγα, γύρισα στιγμιαία να δω πώς ήσουν, εκεί που σε άφηνα.
Και ξαφνιάστηκα.
Είχες σηκωθεί και χόρευες.
Μόνη σου.
Ίσως έτσι πολεμούσες όλα όσα σε βασάνιζαν.
Ίσως φανταζόσουν ότι χόρευες ακόμη με τον Ανδρέα, που τον είχες ερωτευτεί στη μακρινή Αμερική, την πρώτη φορά που χορέψατε μαζί, στα τέλη της μυθικής δεκαετίας του 1940.
Αύριο θα σε σκορπίσουμε στην αγαπημένη σου θάλασσα του Αιγαίου. Ο τελευταίος σου χορός – τα κύματα.
Goodbye, dear Margaret.
Rest in peace»
