Για την υπόσχεση που δεν κράτησε, για το βράδυ που έφυγαν τα κορίτσια για τη Θεσσαλονίκη και δεν γύρισαν και τη Δικαιοσύνη που αναμένει να αποδοθεί, μίλησε στο iefimerida.gr ο Νίκος Πλακιάς.
Ο Νίκος Πλακιάς πριν ακριβώς τρία χρόνια έχασε τις δίδυμες κόρες του, την Θώμη και την Χρύσα, και την ανιψιά του Αναστασία. Επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζαν, μετά το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, από την Καλαμπάκα, που είχαν περάσει μερικές ημέρες με τους γονείς τους.
Βρέθηκαν στο πρώτο βαγόνι και έχασαν τη ζωή τους σε αυτή την τρομακτική σύγκρουση.
Ο Νίκος Πλακιάς τα τρία αυτά χρόνια παρεμβαίνει, αποκαλύπτει, παίρνει σαφή θέση για τα πάντα. Διαφωνεί με άλλους γονείς, με τους οποίους τους ενώνει ο ίδιος πόνος. Εχει έναν σκοπό: Να μπουν φυλακή οι υπεύθυνοι του θανάτου των παιδιών του και των υπολοίπων επιβαινόντων των μοιραίων τρένων.
Αφού τονίζει και πάλι ότι δεν θα αφήσει να πολιτικοποιηθεί η επερχόμενη δίκη και ότι θα κάνει τα πάντα για να μπουν στη φυλακή οι υπεύθυνοι, λέει ότι τον εξοργίζει ότι αυτή τη στιγμή δεν είναι κανένας φυλακή για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν, και έρχεται σε εκείνες τις τελευταίες στιγμές με τα παιδιά του. Μιλά για τον πόνο στη σκέψη των τελευταίων στιγμών με τα παιδιά του, στην υπόσχεση που δεν κράτησε -χωρίς να φταίει- να προφυλάσσει τα κορίτσια του και αναφέρεται στα άδεια τους κρεβάτια.
Μιλώντας στο iefimerida.gr χθες το απόγευμα, ενόψει της σημερινής θλιβερής επετείου, αναφέρθηκε στο τώρα που πονάει, στην απόφαση να πάρουν το τρένο τα κορίτσια εκείνο το βράδυ, αλλά και στην επερχόμενη δίκη.
Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εθνική τραγωδία. Τι σημαίνει αυτή η ημέρα για εσάς, κύριε Πλακιά;
Η χειρότερη ημέρα της ζωής μου, και θα είναι πάντα η χειρότερη ημέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Γιατί για εσάς μπορεί να είναι τρία χρόνια μετά, αλλά για εμάς είναι χθες, σαν να είναι τρεις ώρες πριν, η ημέρα που είδαμε τελευταία φορά τα παιδιά μας. Αν μας λέγατε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία ημέρα που βλέπαμε τα παιδιά μας… ζήσαμε το αδιανόητο. Επομένως για όλους εσάς μπορεί να είναι τρία χρόνια πριν, αλλά για όλους εμάς είναι σαν να είναι χθες. Στο μυαλό μας τριγυρίζουν στιγμές θύμισης, στιγμές χαράς για όλα αυτά τα 19 χρόνια με τα παιδιά μου.
Αυτά τα τρία χρόνια πώς έχουν περάσει για την οικογένειά σας, κύριε Πλακιά;
Με κάποιον τρόπο γρήγορα. Δεν καταλάβαμε πώς πέρασαν και μακάρι να μην καταλάβουμε πώς θα περάσουν και τα υπόλοιπα. Ετσι μας κατάντησαν… εκεί που φοβόμασταν μην πάθουμε κάτι εμείς ή τα παιδιά μας, να λέμε να περάσει γρήγορα ο χρόνος, να τελειώνει αυτή η ζωή, να τελειώνει αυτό το μαρτύριο. Ευτυχώς, πέρασαν γρήγορα τα τρία χρόνια.
Τι θα λέγατε στον κόσμο που τιμά τα παιδιά σας;
Θα πω αυτό που λέω κάθε χρόνο. Ότι τα Τέμπη δεν πρέπει να προσωποποιηθούν, τα Τέμπη δεν είναι κανένα πρόσωπο που τα εκπροσωπεί, δεν είναι ο Πλακιάς ούτε κανένας. Τα Τέμπη είναι 57 αγνές ψυχές, όπως λέω εγώ, δεν λέω αθώες, γιατί δεν ήταν ένοχοι για να αποδείξουν ότι ήταν αθώα τα παιδιά μας, ήταν αγνές ψυχές. Όλο αυτό ήταν θέμα χρόνου να συμβεί, βιώσαμε τις παθογένειες του σιδηρόδρομου όλα αυτά τα χρόνια.
Ξεκινά η δίκη σε λίγες ημέρες, περιμένετε δικαιοσύνη, τι περιμένετε;
Αυτό θα το δούμε εν καιρώ, αυτό το λέω συνέχεια. Δεν έχουμε ξαναβρεθεί σε αυτή την κατάσταση και ούτε θέλαμε να βρεθούμε. Θα είναι μια μεγάλη δίκη. Εγώ θα παραβρεθώ σε όλες τις δίκες, πιστεύω στην ελληνική δικαιοσύνη, πρέπει να πιστέψουμε, αλλά δεν θα δώσουμε λευκή επιταγή σε κανέναν. Εδώ θα είμαστε, θα παρακολουθούμε όλοι τη δίκη, θα σχολιάζουμε κάθε μέρα, αν περίμενα παραπάνω ή όχι. Του χρόνου θα σας πω αν έχω μείνει ευχαριστημένος ή όχι από τη δικαιοσύνη. Το να προεξοφλούμε κάτι που δεν γνωρίζουμε, εμένα προσωπικά δεν με εκφράζει. Γιατί καλά φωνάζουμε, αλλά δεν είναι κανένας φυλακή.
Mνημόσυνα, τρισάγια, χορτάσαμε να κάνουμε τελετές για τα παιδιά μας, αλλά δεν είναι κανένας φυλακή, αυτό εμένα με εξοργίζει. Σε αυτό πρέπει να εστιάζουμε. Δεν μπορώ να καταλάβω, τους υπόλοιπους δεν τους συγκινεί ότι κανένας δεν είναι φυλακή; Από τον σταθμάρχη μέχρι τους υψηλά ιστάμενους; Δεν μπορώ να καταλάβω κάποιες φορές το σκεπτικό ορισμένων. Ορισμένες φορές λέω να μπορούσαν να γίνουν από την αρχή 57 ξεχωριστές δικογραφίες.
Να πάμε σε μια δίκη με τρία πολιτικά πρόσωπα για να κάνουν αυτοί θεαθήναι ενόψει των εκλογών; Το 2027; Καταλαβαίνεις τι έχει να γίνει εκεί.
Θα πάμε εκεί για να εξυπηρετήσουμε συμφέροντα, να τραβήξει μήνες, να πάμε προεκλογικά; Και θα γυρίσουν όλοι σπίτια τους με λεφτά πιο πολλά, με δόξα πιο πολύ, και εγώ θα γυρίσω πάλι πίσω με τα κρεβάτια άδεια. Δεν θα αφήσω να πολιτικοποιηθεί τίποτα και δεν θα αφήσω να πέσει κάτω τίποτα. Όποιος άλλος θέλει να έρθει να βοηθήσει σε αυτή τη δίκη, θα έρθει να βοηθήσει για να πάει κόσμος μέσα. Όποιος άλλος θέλει να ζητήσει τη δικογραφία και να πάει να δικαστεί στη Ζιμπάμπουε.
Αν είχατε τα κορίτσια σας σήμερα εδώ, τι θα τους λέγατε;
Δεν θα τα άφηνα να φύγουν. Θα τα κρατούσα σφιχτά στην αγκαλιά. Έκανα το λάθος μια φορά, τα άφησα να φύγουν, ενώ είχα δώσει την υπόσχεση «δεν θα αφήσω να σας πειράξει ποτέ κανείς». Φύγαν τα παιδιά, δεν φταίω εγώ, αλλά δεν την κράτησα την υπόσχεση. Μικρά, τους έλεγα δεν θα αφήσω να σας πειράξει κανείς. Ήταν τόσο καλά, όμορφα, έξυπνα παιδιά, και ήταν πραγματικά όλα αυτά. Και αγαπούσαν τόσο πολύ τους συγγενείς τους. Αυτά τα παιδιά, αν τα είχα δίπλα μου, δεν θα τα άφηνα από την αγκαλιά μου.
Μετανιώσατε που τα αφήσατε εκείνο το βράδυ να φύγουν;
Και 100 φορές να γύριζα τον χρόνο πίσω, την ίδια κίνηση θα είχαμε κάνει, δεν θα τα πήγαινα εγώ τα παιδιά, δεν θα τα πήγαινε ο αδελφός μου, η σύζυγός μου, η νύφη μου, γιατί ήταν βράδυ και είχε ψιλόβροχο, και δεν θα τους έδινα το αυτοκίνητο, είχαν δίπλωμα και οδηγούσαν εδώ. Φοβόμουν πιο πολύ το λεωφορείο τα βράδια, επομένως και 100 φορές να γύριζα τον χρόνο πίσω, θα τα έστελνα με το πιο ασφαλές μέσο που έλεγαν, το τρένο. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι δύο ώρες αφότου έφυγαν από το σπίτι θα παρακολουθούσα τα νέα, ότι υπήρξε σύγκρουση τρένων. Αδιανόητο.
